هر چه در تصویر خود بهتر نگاه انداختم

بیشتر آیینه را در اشتباه انداختم

زندگی تصویربود ای عمر ، برگردان به من

سنگ هایی را که در مرداب و ماه انداختم

عشق با من نابرادر بود ، چون عاقل شدم

یوسف خود را به دست خود به چاه انداختم

تا دل پرهیزگارم را ببینم توبه کار

با شعف خود را در آغوش گناه انداختم

سر برون آوردم از مرداب ، رو بر آفتاب

چون حباب از شوق آزادی کلاه انداختم

فاضل نظری

خدا نه برای خورشید

و نه برای زمین

بلکه برای گل هایی که برایمان می فرستد

چشم به راه پاسخ است .

"ماه نو و مرغان آواره " اثر " رابیندرانات تاگور "

با توام آیا افق ها را نباید دوست داشت ؟ آسمان و کوه و دریا را نباید دوست داشت ؟ من نمی فهمم چه می گویی ، فقط فهمیده ام خوب ها خوبند و بدها را نباید دوست داشت عشق را با رنج هایش می پرستم ساده است این که می گفتی عشقِ تنها را نباید دوست داشت دل به هر چیزی که می بندم تو مَنعَم می کنی پس بگو هر چیز زیبا را نباید دوست داشت زندگی زیباست،غم زیباست ، خدا زیبای محض این همه زیبای زیبا را نباید دوست داشت حرف هایت را نمی فهمم بگو آخر چطور من، تو،او ، ایشان، شما، ما را نباید دوست داشت پاک سرگردان و حیرانم که معنایش چه است این که می گویند : دنیا را نباید دوست داشت " نجمه زارادامه مطلب

از خدایی که هست منظورم

باز احساس می کنم دورم

به قسم خورده های شیطانی

اگز چه دیگر نمی رسد زورم؟!

کمکم می کند ، نمی بینم

دست می گیردم، ولی کورم

باز هم توبه می کنم اما

از همان توبه های مشهورم

ای دریغا! فریب داده مرا

دل گندم پسند مغرورم

... او در اینجاست خوب می دانم

این منم ، منم که مهجورم

"نجمه زارع" مجموعه غزلیات " یک سرنوشت سه حرفی"